Rozdział I

            Była „nową”.

            Idąc korytarzem czuła na sobie oceniające spojrzenia innych, słyszała szepty za plecami i widziała te złośliwe uśmiechy. Marzyła by odwrócić się na pięcie, bez słowa wyjść i więcej nie wrócić. Ale nie mogła.

            Przygryzła wargę i skupiła się na otworzeniu zamka w szafce. Czuła się dziwnie i obco. Przed Incydentem zapewne nie miałaby problemu, aby zaadaptować się w nowej szkole, jednak teraz wszystko się zmieniło. Ona się zmieniła. Czuła się strasznie obco z samą sobą, nie mówiąc już o otaczających ją dookoła ludziach. W myślach kołatała się tylko jedna myśl.

            Chcę stąd uciec. Chcę stąd uciec. Chcę stąd uciec.

            Drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem. Zacisnęła dłonie w pięści, próbując się uspokoić. Tak jak czytała…Równowaga i harmonia.

            Niepewnie weszła do klasy pełnej śmiejących się siedemnastolatków. Wszyscy wydawali się być tacy…normalni.

- Mavel. Nowa – usłyszała za sobą ostry, twardy głos. Odwróciła się gwałtownie, niemal wpadając na mężczyznę w dresie. – Co tak stoisz? Siadaj.

            Przeszedł na przód klasy, po drodze szturchając kilku siedzących na ławkach chłopaków.

- Dobra, uwaga! To jest…- zerknął w papiery leżące na biurku. -…Cassandra Mavel. Jest nowa. Przywitajcie ją miło, z sympatią, bla bla bla i tak dalej. Właściwie nie obchodzi mnie jak to zrobicie, ale nie chcę słyszeć o żadnych prześladowaniach, bo po tym jest masa papierkowej roboty. Gdzie jest Greenberg?!

            Blondynka lekko się skrzywiła. Nie ma to jak przyjazne powitanie. Już czuła się jak w domu. Spuściła głowę, a jasne włosy osłoniły jej twarz przed ciekawskimi spojrzeniami.

- Hej – dziewczyna siedząca w ławce przed nią uśmiechnęła się delikatnie. – Cassandra, tak?

- Po prostu Cass…- wyciągnęła rękę.

- Kira.

            Była ładna. Nawet bardzo. Miała azjatycką urodę, która prawdopodobnie zapewniała jej powodzenie wśród drugiej płci. Ciemne włosy swobodnie spływały na ramiona, a uśmiech wydawał się być całkowicie szczery. No i była pierwszą osobą, która się do niej odezwała.

            Nie licząc dziwnego trenera, który chyba był nauczycielem.

            Jednak potem dziewczyna uścisnęła jej dłoń, a żarówka w lampie nad nimi rozprysła na tysiąc kawałków. Między palcami Cass przebiegł prąd, a w miejscu, w którym jej skóra zetknęła się ze skórą Kiry, poczuła mrowienie.

- Och! – Azjatka szybko puściła jej rękę i zaniepokojona spojrzała na sufit. Odchrząknęła nerwowo i wydała się zmieszana. – Ktoś powinien w końcu naprawić te lampy…To się tutaj zdarza bardzo często…

            Kłamała. Mavel widziała to w jej oczach i nerwowym zachowaniu. No i przecież poczuła to! Energia w ciele Kiry była tak ogromna, że Cass nie mogła pojąć dlaczego nie wychwyciła jej wcześniej. Ale zaczynanie znajomości od zarzutu kłamstwa nie było najlepszym pomysłem.

- Też niedawno byłam nowa. Ale Beacon Hills to…specjalne miejsce – ciemnowłosa przygryzła lekko wargę.

- Jedyne czego potrzebuję to spokój…- mruknęła Mavel sama do siebie, na tyle cicho by nikt nie usłyszał. Jej nowa znajoma miała jednak wyjątkowo dobry słuch, bo zaśmiała się lekko.

- O Beacon Hills można powiedzieć wiele, ale z pewnością nie to, że jest spokojne…

- No tak…Widziałam te ulotki…

            Kira zbladła, a uśmiech zastygł na jej twarzy. Nerwowym gestem odgarnęła z czoła kosmyk czarnych włosów.

- Znałaś go?

            Cassie nie była z natury ciekawska. Wiedziała, w przeciwieństwie do siostry, że w pewnych sytuacjach nie powinno się zadawać pytań, a zwłaszcza oczekiwać na nie odpowiedzi. Ale odkąd zobaczyła porozwieszane w całym mieście plakaty ze zdjęciem siedemnastoletniego chłopaka, coś ją do tej sprawy ciągnęło.

            Stiles Stilinski. Syn szeryfa. Uczeń tego samego liceum, w którym teraz siedziała. Jego matka zmarła kilka lat wstecz. On sam zaginął trzy tygodnie temu i od tego czasu nikt go nie widział.

            W takich małych miastach jak Beacon Hills, stojąc w kolejce do kasy w spożywczym, można się naprawdę wiele dowiedzieć.

- Tak…my…- Kira zmarszczyła brwi. – Był najlepszym przyjacielem mojego...- znów chwila zawachania - …najlepszym przyjacielem Scotta.

            Kątem oka zerknęła w kierunku przystojnego siedemnastolatka, o ciemnej karnacji i czarnych włosach. Miał ładne oczy, to Cass zauważyła od razu, ale wyglądał na okropnie zmęczonego. Zupełnie mu się nie dziwiła.

- Hmmm…Przykro mi…

- Mnie też – westchnęła Kira i odwróciła się w stronę tablicy, tym samym kończąc rozmowę.

            Do końca dnia nikt się już do niej nie odezwał. Przerwę obiadową spędziła poza terenem szkoły, choć nie była pewna czy było to dozwolone. Ale nie mogła usiedzieć w budynku. Kotłowało się w nim strasznie dużo energii, a co gorsza trudno było Cassandrze powiedzieć jakiego rodzaju. W dawnej szkole nigdy się z czymś takim nie spotkała. Głowa pękała jej od tego wszystkiego. Przez chwilę uważała, że zmiana otoczenia faktycznie może jej wyjść na dobre. Teraz wiedziała, że była to tylko mała słabość charakteru i znów chciała wracać do domu.

            Lizzie przez cały dzień próbowała je urządzić w nowym mieszkaniu. Uśmiechnęła się na widok siostry, która zmusiła się do odwzajemnienia gestu.

- Jak pierwszy dzień w szkole?

- Beznadziejnie.

- Nie mogło być aż tak źle…- Elizabeth pokręciła głową, ale pod wpływem spojrzenia Cass przerwała. Odchrząknęła nerwowo. – W takim razie będzie lepiej, zobaczysz.

- Jakoś nie chce mi się w to wierzyć – mruknęła Cassie i ugryzła jabłko leżące w misce na stole. Skierowała się do swojego pokoju, który miał być jej oazą na najbliższe miesiące. Usiadła na łóżku i niepewnie rozejrzała się wokół. Jej nowy dom.

            Przynajmniej nie czuć było tej energii co w szkole. Owszem, nadal wyczuwała niepokojące wibracje, ale nie były już one tak nasilone. Przy odrobinie pracy mogły zniknąć zupełnie.

            Spod łóżka wyciągnęła małą, skórzaną książeczkę, ze srebrnym symbolem na okładce. Jej największy skarb, którego miała strzec jak oka w głowie. Na całym świecie było bardzo niewiele tych ksiąg, nie mówiąc już o pierwotnym wydaniu. Zaczęła przerzucać strony, aż dotarła do zaklęć ochronnych. Podciągnęła rękawy i wzięła głęboki wdech. W końcu kiedy ma się nauczyć kontrolować magię, jeśli nie podczas używania zaklęć?

            Nadal nie mogła pojąć, że jest czarownicą. Nadal nie mogła pojąć wszystkiego co się stało. Nadal nie mogła pojąć, że tak po prostu uciekła, nawet nie czekając aż…Nieważne. Westchnęła. Czas na trochę magii.

            Delikatnie, opuszkami palców dotknęła starego pergaminu, ale zamiast skupić się na zaklęciach ochronnych, kierowana nieznaną siłą, przewertowała podręcznik by ostatecznie zatrzymać się na czarach poszukiwawczych. Mimowolnie pomyślała o Stilesie Stilinskim. Mogła by przecież…Wzięła oddech by wypowiedzieć zaklęcie i w tej samej sekundzie zrezygnowała. To nie była jej sprawa…

            Kolację zjadły w ciszy, tępo wpatrując się w telewizor, każda pogrążona we własnych myślach. Napięcie było mocno wyczuwalne, więc Cass kiedy tylko pozmywała, chwyciła bluzę i poszła pobiegać. Lubiła to. Wiatr we włosach, myśl, że nikt nie może cię zatrzymać, przyśpieszone bicie serca, satysfakcję. Słuchała muzyki, tak naprawdę nie skupiając się na piosenkach. Była pogrążona we własnych myślach, tkwiła we własnym świecie, kiedy nagle poczuła pulsujący ból w głowie. Silna energia była gdzieś niedaleko. Cass zatrzymała się i wzięła kilka głębokich oddechów. Samokontrola, koncentracja…Mogła to uciszyć, wiedziała jak to zrobić…

- Wszystko w porządku? – ktoś chwycił ją za ramię, a przez jej ciało po raz kolejny tego dnia przebiegł strumień prądu. Podniosła głowę, napotykając zaniepokojone spojrzenie krystalicznie błękitnych oczu.

- Wszystko okej – mruknęła. Chłopak chyba jej nie uwierzył bo zaprowadził ją do ławki i posadził. Nadal czujnie się w nią wpatrywał, ale już nie ze zmartwieniem. Raczej z frustracją i niezrozumieniem.

- Naprawdę, już jest okej…- mruknęła cicho Cass. Musiała zamknąć oczy, aby uciec przed błękitnymi tęczówkami. – Dziękuję.

On jednak nie odszedł, ale usiadł obok.

- Czekam na przyjaciół…Jestem Izaac. Lahey.

- Cassandra Mavel.

            Siedzieli przez chwilę w ciszy, co dało Cassie możliwość skoncentrowania się na tyle by wiedzieć, że energia, która ją zaatakowała pochodziła właśnie od chłopaka. Teraz, wiedząc skąd się wzięła, była wstanie ją wyciszyć i zminimalizować, ale i tak nie czuła się zbyt komfortowo. Zerknęła na towarzysza kątem oka. Wpatrywał się w ogłoszenie o zaginionym chłopaku.

- Znałeś go? – zapytała, nie mogąc powstrzymać zaciekawienia.

- Tak…Chyba można powiedzieć, że w jakimś stopniu nasza relacja przypominała przyjaźń.

- Chyba, można, w jakimś stopniu? – prychnęła lekko, a chłopak uśmiechnął się i wzruszył ramionami. Mimo to Cass mogła wyczuć, że coś w jego energii się zmieniło. Zdenerwował się? Posmutniał? Jeszcze nie potrafiła tego odróżnić i było to strasznie frustrujące.

- Masz strasznie silną energię – westchnęła. Izaac wyprostował się gwałtownie.

- Słucham? – zmarszczył brwi.

- Ja…Przepraszam…Nie wierzę, że powiedziałam to głośno – jęknęła, chowając twarz w dłonie. – To…niechcący.

Chłopak wyglądał na zaciekawionego, więc prawdopodobnie to był dobry moment by uciec.

- Dziękuję za pomoc – uśmiechnęła się blado. Izaac chciał coś powiedzieć, ale po drugiej stronie ulicy zatrzymał się czarny samochód. Drzwi otworzyły się i wysiadła z niego piękna dziewczyna o porcelanowej karnacji i ciemnych włosach.

- Możemy jechać? – podeszła do chłopaka i położyła mu dłoń na ramieniu. Oczy chłopaka zalśniły na widok nieznajomej.

- Z tobą zawsze.

            Dziewczyna uśmiechnęła się lekko, ale w jej źrenicach tkwił tak przerażający smutek, że kiedy spojrzała na Cassie, ta niemal cofnęła się o krok. Już chciała się przedstawić, kiedy z samochodu wychylił się chłopak, w którym blondynka rozpoznała Scotta, znajomego Kiry.

- Idziecie?!

            Izaac i nieznajoma od razu skierowali się do samochodu, jakby była to sprawa życia i śmierci, nawet się nie oglądając. Cassie poczuła rozczarowanie, że tak to się skończyło. Dziewczyna wydawała się naprawdę sympatyczna, a Izaac…nie była pewna co o nim myśleć. Wydawał się miły, ale energia jaka go otaczała była trochę przerażająca.

            Postanawiając, że nie będzie już więcej o tym  myśleć, odbiegła w stronę domu. Czuła się jakby nie spała od roku. Kiedy tylko przyłożyła głowę do poduszki, odpłynęła w Krainę Morfeusza, nieświadoma co dzieje się niedaleko niej.

            Wstając, ubierając się i jedząc śniadanie także jeszcze nic nie wiedziała. Liczyła, że ten dzień będzie lepszy niż poprzedni. Zastanawiała się czy spotka Kirę lub Izaaca i czy dowie się kim była jego piękna znajoma i czy ją pozna.

            I faktycznie, kiedy tylko przekroczyła próg szkoły, dowiedziała się kim była tajemnicza dziewczyna. Ale okazało się, że już nigdy nie będzie miała okazji jej poznać.

            Allison Argent nie żyła.