Prolog

- Źle wyglądasz – Elizabeth Mavel spojrzała z troską na swoją młodszą siostrę, siedzącą obok.

- Patrz lepiej na jezdnię, a nie na mnie…- mruknęła dziewczyna w odpowiedzi, przeczesując ręką swoje jasne włosy. – To tylko zmęczenie…

- Kiedy ostatnio przespałaś noc?

            Odpowiedziało jej wymowne milczenie. Lizzie zacisnęła mocniej dłonie na kierownicy i westchnęła głęboko. Starała się jak mogła, wspierając Cass w ostatnich tygodniach, ale nie dawało to żadnych efektów. Dziewczyna zamknęła się w sobie i traktowała wszystkich jak powietrze. Jeszcze wczoraj Elizabeth była przekonana, że wszystko będzie dobrze i z uśmiechem przekonywała rodziców, że zmiana otoczenia to najlepsze co mogą zrobić dla Cassandry. Teraz jednak poczuła się niepewnie.

- Damy sobie radę, Młoda…

- No jasne – nie zabrzmiało to przekonująco.

- Zobaczysz, ty trochę odpoczniesz, a ja napiszę artykuł na miarę Pulitzera.

            Cassie pokręciła rozbawiona głową.

- Nie ma to jak skromność…

- Zobaczysz…To miasto skrywa tajemnicę, mam przeczucie.

            Cassandra zmarszczyła brwi.

- Ty i te twoje przeczucia. Narobisz sobie problemów. Ja nie mam zamiaru w nic się pakować.  

- Przecież cię o to nie proszę – Lizzie przewróciła oczami. – Ty masz wypocząć. A ja będę sobie robić wrogów.

            Młodsza Mavel nic nie powiedziała. Wiedziała, że kiedy siostra sobie coś ubzdura nikt jej od tego nie odwiedzie. Była ogromnie ciekawska i wszędzie widziała spiski. W dzieciństwie oglądała za dużo seriali kryminalnych.

- No to mów. Jaka to sprawa?
- Raczej sprawy – Elizabeth położyła specjalny nacisk na drugie słowo. – Konkretnie dziesiątki nierozwiązanych. W tym morderstw, zaginięć i porwań. I to z ostatnich lat.  

- Może po prostu szeryf jest totalnym kretynem? – Cassie wzruszyła ramionami.

- Też na początku tak myślałam, ale niedawno stanął przed komisją i jakoś udało mu się zachować posadę. Więc nie może być taki beznadziejny. Nie wiem co się dzieje w tym mieście, ale ja to odkryję – starsza Mavel odgarnęła z czoła kilka ciemnych kosmyków, które wymknęły się z luźnego koka. – Za chwilę będziemy na miejscu.

            Minęły tabliczkę „Witamy w Beacon Hills”.